تاریخچه فن بوکس

ورزش بوکس در دنیا بین کلیه ورزشهای سنگین نقش مهمی را عهده دار می‌‌باشد و در حقیقت سلطان ورزشها نامیده می‌‌شود در سده‌های گذشته قهرمانان این فن را مظهر قدرت و شجاعت می‌‌دانستند. در صورتیکه امروزه فاتحان این فن را نمونه کامل تربیت بدن و نماینده شخصیت او دانسته و بالاخره قدرت و تهور و عزم و تصمیم او را سرمشق کاملی برای دیگران قرار می‌‌دهند. شروع و آغاز ورزش بوکس خیلی قدیمی و تاریخ آن هزار سال قبل از مسیح می‌‌باشد ولی مسابقه ورزش بوکس بطور رسمی در ششصد و هفتاد و هفت سال قبل از مسیح در بیست و سومین بازی المپیک در هاین که اولین نبرد این ورزش است شروع شده و «ابراستوس» اهل «سمیرنا» در این مسابقه فاتح و قهرمان شناخته شد. اما این مسابقه که قدیمیترین و تاریخی‌ترین نبرد بوکس بود به چه نوع صورت گرفت و چگونه با یکدیگر می‌‌جنگیدند معلوم نیست چنانکه در تواریخ روم ذکر شده است همینقدر می‌‌دانیم که طرفین مشت‌های خود را به چرم‌های خامی محکم بسته و سعی می‌کردند که با ضربات محکمی از این مشت‌های سخت و سنگین حریف را از پای در آورند. البته این مسابقات بدون رعایت وزن بدن انجام می‌‌شد. ولی مسابقات بوکس همیشه خونین و بدین صورت نبود (ملائکوماس) مشهور که پدرش نیز در چهل و پنج سال بعد از مسیح فاتح بوکس و قهرمان المپیک گردیده بود عموم رقیبهای خود را تنها با فن (نه با زور و قدرت) مغلوب می‌‌ساخت مسابقه‌هایی که بدین صورت وقوع می‌‌یافت بدون انقطاع بود و دائماّ در میدان‌های مسابقه یک ورزشکار با قهرمانان آماده بنبرد بوده و هرکس که از بین تماشاچیان داوطلب مسابقه بود دست خود را بلند می‌‌کرد. ملائکوماس قهرمان رومی که در اکثر نبردها ورزشی بدین نوع فاتح می‌‌گردید بالاخره در یک مسابقه که حریف او کشته شد اشتهاری بسزا یافت چه گذشته از این عده زیادی بدست او مجروح شده یا عضوی از اعضای بدن آنها ناقص شده بود. در این مسابقه‌ها قهرمانان روم که معاصر با دوره امپراتوری روم بودند دستهای خود را باآلتی شبیه به دستکش که روی آن میخهای محکم فولادی کوفته شده بود مجهز می‌کردند و نیز یک نوع دستکش مخصوص دیگر که از چرمهای فوق العاده سخت و محکم تر از سنگ و فولاد برای این کار تهیه کرده و در دست می‌‌گرفتند ومسابقه را شروع می‌‌کردند. استفاده این دستکشهای عجیب که در واقع یک نوع اسلحه مخوف و کشنده بود و در هر مسابقه یکی از دو طرف حتما سخت مجروح یا مقتول می‌‌شد سبب شد که مسابقه‌های بوکس بدین شکل ترک شود. در واقع بازی بوکس با از بین رفتن مسابقه‌های المپیک توأم گردیده و در سال 400 بعد از میلاد قهرمانان ورزشهای مختلف, بوکس را به کلی فراموش کردند. در همان عصر یا چند قرن بعد ورزش کشتی گیری که مخاطرات ان کمتر از اینگونه بوکس‌ها نبود متداول شد و از ورزشهای عمومی گردید. مقارن با آغاز قرن هیجدهم مجدداَ بازی بوکس و کشتی گیری که هر دو از بین رفته بودند شروع شد بطوریکه حکایت می‌‌شود یک نفر کشیش ایتالیایی که نامش «سن برنادن» بود به جوانان عصر خود فن بوکس را می‌‌آموخت و منظورش از این عمل این بود که دوئل(مبارزه با شمشیر)را که پیوسته به مرگ یکی از دو حریف پایان می‌‌یافت منسوخ نماید و به جای آن نبرد با مشت که خطر آن کمتر است متداول کند. سن برنادن رواج این فن را یک نوع احسان و نیکوکاری می‌‌دانست از این رو او را پدر بوکس نامیده اند. در لندن هم یکی از استادان شمشیر بازی به نام (جمس فیک) مدرسه ورزش بزرگی دائر کرد که گذشته از تعلیم شمشیر بازی و نیزه پرانی و غیره فنون بوکس را نیز به شاگردان خود می‌‌آموخت و وضعیت واقعی بوکس از این تاریخ می‌‌باشد و مشارالیه موجد حقیقی این ورزش گردید. جمس فیک برای مشن زنی قواعد و قوانین مخصوصی وضع نکرد بلکه مثل امروز محوطه‌ای که اطراف آن با طناب محصور است ایجاد کرد و به شاگردان خود چنین اجازه داد که در حین بوکس حق دارند یکدیگر را گرفته و به شکل کشتی به زمین زنند در این کشتی گیری هر کس که بر زمین نمی‌خورد فاتح محسوب می‌‌شد. برای این چنین مسابقه‌ها چنانکه ذکر شد قوائد خاصی وضع نشده بود از این لحاظ بسیار خطرناک می‌‌شد و داوطلبان بوکس پس از محاربه مشت و گلاویز شدن با یکدیگر گاهی هر دو به زمین می‌‌خوردند و در نتیجه تعیین و معرفی فاتح بسیار مشکل می‌‌شد. پس از ایجاد بوکس به این صورت یکی از استادان ورزشکار انگلیسی موسوم به چک بروکتون در سال 1749 در مسابقه‌ای که داور قوانین و دستورات مخصوص وضع کرد وسعت میزان مسابقه و عده اشخاصی که حق ورود به محوطه میدان بازی را داشتند معلوم کرد. ولی هنوز این بازی به طور رسمی معول نشده بود و در هر جا که مشت زن‌ها مسابقه می‌‌دادند پلیس آنها را متفرق می‌‌ساخت.

در قرن هیجدهم با اینکه انواع ورزشها در انگلستان بحد اعلاء ترقی خود رسید و قهرمانان بسیاری دیده می‌‌شد به این دلیل هیچ اهمیتی به این ورزش نمیدادند و آن را ورزشی خطرناک میدانستند زیرا تصور می‌‌شد که یکی از داوطلبان حتما بایستی کشته یا سخت مجروح گردد

(جون جاکسون) که از استادان بوکس قرن هیجدهم بود تدریجا بوکس را رسمی کرد و چون خود استاد بی نظیری بود در هر مسابقه مبالغ هنگفتی عاید او گردید زیرا از همان موقع جوائز سنگینی برای قهرمانان این فن معین شده بود. این شخص اولین مشت زن و قهرمان عصر خود بود و توانسته بود این ورزش را در دنیا رواج دهد. در ممالک متحده آمریکا تا آن تاریخ هنوز این ورزش بی سابقه بود, هرکس اطلاعی از آن نداشت و برای اولین دفعه در سال 1835 (جمس پورله) ورزشکار انگلیسی این ورزش را به آمریکا برد. ولی پیشرفت آن به قدری سریع بود و به اندازه‌ای آمریکائی‌ها به این ورزش راغب بودند که در سال 1860 یعنی 25 سال پس از ورود این ورزش در آمریکا (جون سن هیس) آمریکایی توانست در سرزمین انگلستان که این بازی وضع شده و قرنها قهرمانان دنیا از آن مملکت بوده‌اند فاتح گردد و در تمام دنیا بی رقیب باشد. با آنکه (جک بروگتون) مدت هه بود که دست کش مخصوص بوکس را اختراع کرده بود ولی بیش از یکی دو مورد آن را به کار نبرده بودند و در اکثر مسابقه‌ها با مشت گره شده و بدون دست کش با یکدیگر می‌‌جنگیدند از همین جهت مدت مسابقه و دوره آن خیلی طول می‌‌کشید طویل‌ترین دوره‌ای بوکس که در سال 1824 در 23 ژویه بین قهرمانان آمریکائی (میکه مادن) و (بیل هایس) انگلیسی در (انبرگ) انگلستان انجام شد.

در حقیقت ورزش بوکس با وضعیت کنونی از سال 1890 یعنی پس از آنکه (مارگیزد وکینزبری) قواعد جدیدتری وضع کرد و استعمال دست کش بوکس را رسمی کرد شروع شد. مشار الیه مدت هر دوره بوکس را سه دقیقه و فواصل بین دورها را یک دقیقه معین کرد و چون این دستور می‌توانست نتیجه نی ی برای ورزیدن و رفع خستگی بشود از طرف عموم ورزشکاران دنیا قبول شد و طریقه‌ای که (کینز) معین کرده بود متداول و مرسوم گردید. برای اولین دفعه مسابقه با وضع جدید در سال 1892 در هفتم سپتامبر در (ارولئون) بین (جون سولیوان) آخرین قهرمان مشت زن بدون دست کش که قهرمان تمام آمریکا بود و جوانی بیست و شش ساله موسوم به (جمس می‌‌کوربت) که او نیز آمریکائی و ار رقیب خود 2 سال کوچک‌تر بود انجام و پس از 21 دوره (راند) مبارزه قهرمان قدیم دنیا که بدون دستکش دستکش عنوان و مقام عجیبی پیدا کرده بود مغلوب قهرمانی شد که با دستکش بوکس را آموخته بود.

محمد علی کلی که قبل از مسلمان شدن اسم او کاسیوس کلی بود.

محمد علی کلی قهرمان قدیمی بوکس بود و تا سن ۵۴ سالگی قهرمان بوکس بود.او در سن ۵۴ سالگی از حریف خود که ۲۱ سال از او جوانتر بود شکست خورد و با دنیای پر هیجان بوکس خداحافظی کرد.